KINGDOM GREYHOUND STADIUM stond in neonletters op het betonnen bouwwerk. Mannen en vrouwen haastten zich met kleine kinderen aan de hand naar een tunnel die in de grond verdween. Bedompte lucht, dikke vloerbedekking. Uit onzichtbare luidsprekers kwam muziek. Steve liep met zijn borst vooruit. Via een restaurant met verschillende plateaus kwamen we bij een wand van dik glas waarachter de racebaan lag. Gejoel. De geur van bier. Steve wees naar de racebaan waar een zestal honden rondjes renden in gelig licht afkomstig van lantaarnpalen die in laaghangende wolken verdwenen. Hij beduidde ons te gaan zitten, maakte een drinkgebaar, liep van ons weg. Ik voelde me niet op mijn gemak met die dronkenlappen en drukke families rondom ons.